Verhuizen naar het buitenland met kind

Daar sta je dan op de luchthaven; 6 koffers, laptoptas, handbagage en oh ja, de buggy met je zoontje dat net een jaar geworden is. Hoewel ik graag op de luchthaven kom, voelt het deze keer toch net even anders; we gaan niet op vakantie, we gaan verhuizen naar Zambia!


En daar gaat heel wat aan vooraf. Al jaren droomden we van een langere periode in het buitenland, met de bedoeling om daar te wonen en te werken. Hoe, wat en waar precies was nog niet duidelijk, het was zo’n gedachte die zo nu en dan de kop op stak. Maar na de geboorte van Andres hadden we andere dingen aan ons hoofd en werd het iets voor “later”. Tot het aanbod van Marc zijn werk kwam, om voor een jaar of 2 naar Zambia te vertrekken.  Dit was wat we altijd al wilden! Wij, samen, een avontuur. In Afrika dan nog! Maar wilden we dat ook nog steeds met een baby?? Het is toch wel een verschil of je gaat emigreren met kinderen of als koppel.

We gingen een gesprek aan met het bedrijf, om te horen wat precies de bedoeling was.  En we kregen tijd om er over na te denken. Onze gedachten slingerden van een lyrische ‘JAAA WE GAAN IN AFRIKA WONEN’ naar een ongeruste ‘OH NEE WAT ZIJN WE AAN HET DOEN en DURVEN WE DIT WEL’. Want wij met z’n tweetjes hadden al lang in dat vliegtuig gezeten, maar er was nu ook Andres om rekening mee te houden. En dat doet je toch nadenken over bepaalde zaken. Dat Zambia malaria-gebied is bijvoorbeeld, en niet zo ontwikkeld als eender welk Europees land. Is het niet egoïstisch van ons om Andres bloot te stellen aan zulke risico’s? Bovendien was er ook nog mijn werk, ons huis, familie en vrienden. Toch ook allemaal dingen die je niet zomaar even in de steek laat.

Maar diep van binnen wisten we beide dat we het graag wilden. We zijn als een dolle informatie gaan zoeken; via mijn werk op een reiskantoor, door de Lonely Planet en andere reisgidsen te verslinden en uren online te surfen op zoek naar informatie. Het meest interessant vond ik de blogs en andere ervaringen van mensen die in Zambia gereisd of gewoond hadden. Alleen was veel van de informatie nogal gedateerd, en bleef ik met vragen en onzekerheden zitten.

Toen kwam mijn moeder met een bundeltje uitgeknipte columns van Wieke Biesheuvel (ja precies; die van de Libelle). Zij woont in Zambia en schrijft daar in geuren en kleuren over. Ik besloot haar een berichtje te sturen en kreeg een geweldige reactie die veel van mijn zorgen weg nam. En de beste tip die ik van haar kreeg was om alle voor- en nadelen eens op een rijtje te zetten. Simpeler kan niet, maar het geeft veel inzicht en maakt de keuze makkelijker!


Voorbereiding Toen de beslissing eenmaal was gevallen werd het tijd voor de voorbereidingen. Want die zijn er als je gaat emigreren met kinderen. Ik was nog maar 1 keer in mijn leven verhuisd; van mijn slaapkamertje in het ouderlijke huis in Friesland naar ons huis in België. Strict genomen was ik dus al eens geëmigreerd 😉 Veel was er toen niet te verhuizen, maar er kwam wel redelijk wat papierwerk bij kijken. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus begonnen we er op tijd aan.

We lichtten mijn werk in, en samen met de afdeling HR brachten we alles in orde voor “tijdskrediet met reden”. Dit is een soort loopbaanonderbreking, waarop ik recht heb omdat mijn man in het buitenland gaat werken en ik voor ons zoontje moet kunnen zorgen. Hierdoor mag ik na terugkomst weer aan het werk binnen de firma. Heel fijn!

Ook brachten we al snel een bezoekje aan het Tropisch Instituut in Antwerpen (in Nederland heb je het Havenziekenhuis in Rotterdam). Hier weten ze je alles te vertellen over de nodige inentingen en medische gevaren van jouw bestemming. Ook hebben ze daar ervaring met emigreren met kinderen. Veel werknemers hebben dat ooit zelf gedaan, of komen veelvuldig in contact met gezinnen die op het punt staan om te emigreren. Naast de prikken hebben we dus ook vooral veel gehad aan de informatie die de artsen ons meegaven.

En dan hadden we nog ons huis. Gaan we het verkopen of verhuren? Of regelen we oppas en iemand die de boel een beetje onderhoudt? Voor alle opties moet er ook een en ander op papier gezet en geregeld worden. Voor de auto gold hetzelfde.


Check, check, check 

Weer een paar dingen geregeld. De to-do lijst werd naarstig afgestreept, maar er leek ook steeds weer iets nieuws bij te komen; adreswijzigingen, opzeggen van crèche en abbonnementen (denk aan televisie en internet, krant, sportschool, bibliotheek en ga zo maar verder).

Er waren heel wat slapeloze nachten, of nachten waarin we wakker schrokken omdat we opeens beseften dat er nog iets geregeld moest worden. Paspoorten en visa werden via het werk van Marc geregeld, alsook onze verzekering tijdens het verblijf in het buitenland. Dus onze ziektekostenverzekering moest stopgezet worden. Andres kreeg net in die periode een griepje, maar gelukkig was hij opgeknapt voordat we vertrokken.

Tussendoor moesten er ook nog koffers ingepakt worden. Ook niet gemakkelijk, want wat neem je mee voor 2 jaar? En wat laat je thuis? Inpakstress dus. Als je gaat emigreren met kinderen is de meeste bagage voor die laatste(n). Zo ook bij ons. Het was soms echt passen en meten.

Klaar voor vertrek 

Maar uiteindelijk stonden er op 17 mei 6 koffers, 3 stuks handbagage, een autostoeltje en een buggy klaar voor vertrek. Voor we naar de luchthaven vertrokken gingen we nog even langs het gemeentehuis om ons uit te schrijven. Dat was het laatste puntje van onze to-do lijst. Oef!

En nu wonen we dus in Lusaka, Zambia. Werkelijkwaar een heerlijke plek om te wonen. Het heeft het comfort van een grote stad, en heeft verschrikkelijk veel supermarkten en shoppingmalls. Raar maar waar; we hoeven hier (bijna) niets te missen!

Toch is het echt Afrika, met de vriendelijke Zambianen en hun soms toch wel andere cultuur en gewoontes. Met de zon, de hitte en rare beestjes. Maar vooral met heel veel tijd samen, als gezin. Andres heeft hier leren lopen (rennen), praten en nog zoveel meer.  En dit alles onder mijn goedkeurend oog.

Er zijn al 7 van de 24 maanden voorbijgevlogen. Zeven maanden waarin we vooral genoten hebben van ons gezinnetje en van alles dat Zambia te bieden heeft. Dat wil ook zeggen dat er al een vierde deel van de vooropgestelde tijd op zit.

Twee jaar lijkt opeens nog maar zo kort. Wieke Biesheuvel heeft helemaal gelijk gekregen met haar “Goed zo! Ga je geen spijt van krijgen”.

#Emigreren #verhuizen #woneninhetbuitenland #Zambia

Schrijf je in

Volg ons!

  • Facebook
  • Twitter
  • YouTube
  • Instagram

Vind je volgende vakantie

Advertenties

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Twitter Icon

Neem contact op via info@kidsopreis.com

© 2020 by Kids op Reis.